XI Международная независимая литературная Премия «Глаголица»

Гумеров Ильяс Ирекович
Страна: Россия
Город: Елабуга
Художественные переводы
Категория от 14 до 17 лет
Кот, Тигр и Человек

Кот, Тигр и Человек

 

Повстречались однажды Кот и Тигр. Вот Тигр и спрашивает:

— Братишка, что с тобой случилось, почему ты таким маленьким остался?

Кот ему отвечает:

— Эх, хозяин мой такой злой, такой сильный, он меня таким оставил…

Тигр ему:

— Правда ли, что он такой сильный, сильнее ли он меня?

— Сильный, и тебя сильней, — отвечает Кот.

— Иди тогда, позови его, померимся силой с ним, — сказал ему Тигр.

Кот побежал звать Человека. Когда Человек пришел, Тигр спрашивает у него:

— Ты хозяин Кота?

— Да, я, — отвечает Человек.

— Говорят, что ты очень сильный. Давай проверим: у кого сил больше?

— Проверил бы, но силу дома забыл, — ответил Тигру Человек.

— Иди быстрее принеси, — сказал ему Тигр.

— Я бы пошел, но боюсь, что ты убежишь, — ответил Человек.

— Зачем убегать? Нет, нет, не убегу, — сказал Тигр.

— Я тебе не верю, — сказал Человек. — Тогда лапы тебе свяжу, так точно не убежишь.

— Хочешь связать — связывай, ответил тот.

Человек достал из кармана веревку и хорошенько связал лапы Тигру. После этого зашел в лес, взял хорошую палку и начал бить Тигра. Бил до тех пор, пока душа его не осталась висеть на ниточке. Тогда Тигр спросил у Кота:

— Послушай, Кот, Человек будет бить меня до тех пор пока я не стану как ты, или он убьет меня?

— Этого я не знаю, — ответил Кот.

Человек таким образом убил хвастуна Тигра. 

 

Мәче, Юлбарыс һәм кеше

Беркөнне Мәче белән Юлбарыс очрашалар. Юлбарыс Мәчедән сорый:
—    И энем, ни булды сиңа, ник болай бәләкәй калдың син? — ди.
Мәче әйтә:
—    И абый-абыкай, минем хуҗам шундый усал, шундый көчле, — ди, — мине ул шулай бәләкәй калдырды,— ди.
Юлбарыс әйтә:
—    Чыннан да шулай көчлемени ул, әллә миннән дә көчлерәкме? — ди.
—    Көчле, синнән дә көчлерәк,— ди Мәче.
—    Бар алайса, чакыр тизрәк, көчебезне сынашабыз без аның белән,— ди Юлбарыс.
Мәче Кешене чакырып килә. Кеше килгәч, Юлбарыс сорый:
—    Синме моның хуҗасы? — ди.
—    Әйе, мин,— ди Кеше.
—    Сине бик көчле диләр, әйдә сынашабыз, кем көчлерәк икән? — ди Юлбарыс.
Кеше әйтә:
—    Бик сынашыр идем дә, көчемне өйдә калдырганмын шул,— ди.
—    Бар, тизрәк алып кил,— ди Юлбарыс.
—    Барып алып килер идем дә, син качарсың, дип куркам,— ди Кеше.
—    Ник качарга? Юк, юк, качасым юк,— ди Юлбарыс.
—    Мин сиңа ышанмыйм шул,— ди Кеше.— Кая, аяк-кулларыңны бәйләп калдырыйм алайса,— ди.
—    Бәйләсәң бәйләрсең,— ди теге.
Кеше кесәсеннән бау ала да бик әйбәтләп кенә Юлбарысның аякларын бәйләп ташлый. Шуннан, якындагы урманга кереп, бик шәп күсәк алып чыга. Күсәк алып чыга да Юлбарыска бирепме-бирә: «Кай төшең кычыта!» Кыйный торгач, Юлбарысның җаны кыл өстендә генә кала. Шунда ул Мәчене күрә дә әйтә:
—    Кара әле, энекәш, хуҗаңнан сора әле: мине дә синең кебек калганчы кыйнармы ул, әллә үтерерме? — ди.
—    Белмим шул,— ди Мәче.
Кеше, шулай итеп, мактанчык Юлбарысны кыйнап үтерә.

Татар халык әкияте