Принято заявок
2558

X Международная независимая литературная Премия «Глаголица»

Камалова Лиана Анваровна
Возраст: 20 лет
Дата рождения: 22.10.2003
Место учебы: КФУ Институт психологии и образования
Страна: Россия
Регион: Татарстан
Район: Казань
Город: Казань
Перевод с татарского на русский
Категория от 14 до 17 лет
«Красота» Амирхан Еники

И когда я взглянул на нее, сердце у меня сделалось неладно. Вернее, не скрывая этого, возникло чувство неприязни. Беспощадная оспа очень испортила лицо бедной женщины. Левый глаз был совсем закрылся, а правый глаз значительно увеличен. Ни бровей, ни ресниц не было. В одном здоровом глазу ее отражалось все душевное горе.

После того, как испытал чувство неприязни и жалости, пришла мысль: как же он осмелился вынести свою мать к людям? Обычно мы стараемся не показывать чужим глазам своих уродливых и нездоровых (инвалидов) родственников , способных запугать человека. Разве Бадретдин не видит, не понимает, эту сложную ситуацию? Или он умеет глубоко скрывать?

Мама нашего друга сама прятала лицо за самовар, сама делала нам чай.

Отведали яичницу, выпили чай и встали. Бадретдин:

– Если нет, то я покажу вам свои книги, — сказал он и принес нам свои книги. Среди них были произведения как «Бүз егет», «Тутыйнамә», «Ләйлә вә Мәҗнүн», «Каһарман катыйль».

У меня ведь к вам, ученики, есть еще что показать, — сказал Бадретдин и взял маленькую скрипку. Это была самодельная, некрашеная скрипка.

Мы удивленно спросили:

-Откуда это у тебя?

-Сам сделал, — сказал Бадретдин и из струн скрипки полилась мелодия. Мы знали, что он играет на варгане, мандолине. Но скрипка!..

— Эй, Бадри, зачем ты прятал такое? В медресе взяли бы скрипку Сагита, сыграл бы!

"Матурлык" Әмирхан Еники

Аңа карагач та минем йөрәгем әллә нишләде. Дөресрәге, яшермичә әйтим, бер чиркану тойгысы туды. Бичара хатынның бөтен битен-күзен рәхимсез чәчәк зәхмәте бик бозган иде. Сул күзе бөтенләй кысылган, ә уң күзе шактый зурайган иде. Кашы да, керфекләре дә юк иде. Сау бер күзендә җанындагы бөтен кайгысы, хәсрәте чагыла төсле иде.

Бер чиркану, бер кызгану хисе кичергәннән соң, шундый уй килде: Бәдретдин әнисен кеше янына чыгарырга ничек җөрьәт итте икән? Без бит гадәттә кешене куркытырлык ямьсез яки гарип туганнарыбызны ятлар күзенә күрсәтмәскә тырышабыз. Бәдретдин бу кыен хәлне күрми, аңламыймы? Әллә бик тирән яшерә беләме?

Иптәшебезнең әнисе үзе йөзен самавыр артына яшерде, үзе безгә чәй ясады.

Без тәбәдән авыз иттек, чәй эчтек тә тордык. Бәдретдин:

– Булмаса, мин сезгә үземнең китапларымны күрсәтим әле,- диде һәм безгә китапларын алып килде. Алар арасында «Бүз егет», «Тутыйнамә», «Ләйлә вә Мәҗнүн», «Каһарман катыйль» кебек әсәрләр бар иде.

– Минем бит әле сезгә, шәкертләр, тагын бер күрсәтәсе нәрсәм бар, – диде Бәдретдин һәм кечкенә генә скрипкә алды. Бу кулдан гына ясалган, буялмаган скрипкә иде.

Без гаҗәпләнеп сорадык:

– Кайдан бу синдә?

– Үзем ясаган булдым инде, – диде Бәдретдин һәм скрипкәнең кылларыннан көй чыгарды. Аның кубызда, мандолинада уйнаганын белә идек. Әмма скрипкә!..

– Әй, Бәдри, нигә моңарчы яшердең? – дидек без. – Мәдрәсәдә Сәгыйть скрипкәсен алып, үзеңнән уйнаткан булыр идек бит!