IX Международная независимая литературная Премия «Глаголица»

Рамазанов Залялетдин Инсафович
Возраст: 15 лет
Дата рождения: 23.11.2006
Место учебы: МБОУ
Страна: Россия
Регион: Татарстан
Район: Сабинский муниципальный район
Город: Шемордан
Перевод с татарского на русский
Категория от 14 до 17 лет
Ирини Пивоварова «Инша»

Беркөнне безгә сыйныфта “Мин әнигә булышам” дип исемләнгән темага инша язарга куштылар.

Мин,кулыма ручка алып, язырга тотындым:

“Мин һәрвакыт әнигә булышам. Идәнне себерәм, табак-савыт юам. Кайвакыт кулъяулыклар да юам әле”.

Башка нәрсә турында язырга да белмәдем. Мин Ләйләгә карадым. Ул дәфтәренә нидер яза да яза иде.

Шулвакыт кылт итеп исемә бер тапкыр оекларымны юганым исемә төште һәм өстәп куйдым:

“Мин әде носки һәм оекларны да юам”.

Тагы нәрсә язырга да белмәдем. Ләкин кыска иншаны тапшырып булмый бит инде! Шунда ук өстәм тә куйдым: “Мин әле тагы майкалар, күлмәкләр һәм трусиклар юам”.

Як-ягыма карап алам. Башкалар язалар да язалар. Кызык, нәрсә язалар икән? Әйтерсең лә, иртәдән алып кичкә кадәр әниләренә булышалар.

Ә дәрес бетәргә дә уйламый. Миңа тагы дәвам итәргә туры килде: “Әле мин үземнең һәм әнинең күлмәкләрен, тастымал һәм япмаларны юам”.

Ә дәрес хаман бетмәде дә бетмәде. Һәм мин тагын язып куйдым: “Әле мин пәрдәләрне һәм ашъяулыкларны да юарга яратам”.

Һәм, ниһаять, кыңгырау чыңлады!

…Миңа “бишле” билгесе куйдылар. Укытучы минем иншаны сыйныфта кычкырып укыды. Мин язган инша аңа аеруча да нык ошаган. Ата-аналар җыелышында да укыячагын әйтте.

Мин әнине җыелышка бармаска күндерә башладым. Тамагым авырта дидем. Ләкин әни, әтигә кайнар сөт белән бал бирергә кушып, мәктәпкә китте.

Иртә белән өстәл артында менә шундый сөйләшү булды:

Әни: — Әтисе, ә син беләсеңме, безнең кызыбыз иншаны бик оста яза икән.

Әти: — Бу мине гаҗәпләндерми дә. Ул һәрвакыт бик оста уйлап чыгарып яза белә.

Әни: — Юк, чыннан да! Мин шаяртмыйм! Вера Евстигнеевна аны мактый. Безнең кызның пәрдә һәм тастымалларны юуы аны бик сөендергән.

Әти: — Нәрсә-ә-ә?

Әни: — Чын дөресе, әтисе. Бу бик яхшымы?

Әни, миңа борылып:

— Нигә син миңа бу хакта берни дә әйтмәдең?

— Ә мин читенсендем, — дидем мин. – Миңа рөхсәт бирмәссең дип уйладым.

— Син нәрсә инде! – диде әни.

— Зинһар өчен, читенсенмә. Бүген син безнең пәрдәләрне ю, менә ничек яхшы, миңа да кер юу бүлмәсенә кереп торасы да юк!

Мин күзләремне кыстым. Пәрдәләр бик зур иде. Ун тапкыр мин аларга төренә ала идем. Кирегә генә юл юк иде.

Мин пәрдәне өлешләп юдым. Бер өлешен юганчы, икенче өлешен киптерә бардым. Мин аптырап беттем. Аннары ваннада өлешләп чайкадым. Бер ягын сыгып кына бетерәм, икенче ягыннан су агып төшеп, тагын юешләтеп бетерә.

Аннан табуреткага менем бастым да, пәрдәләрне бауга элә башладым.

Монысы барына карагандада иң авыры булды. Бауга пәрдәнең бер өлешен эләргә сузылам, икенче өлеше идәнгә төшеп китә. Ахырдан бөтен пәрдә идәнгә төшеп китте, ә мин табуреткадан пәрдә өстенә егылып төштем. Мин үзем дә сыгып алырдай юешләнеп беттем.

Пәрдәне яңадан ваннага алып керәсе булды. Ә менә аш-су бүлмәсендәге идән, яңа югандай, ялтырап калды. Көне буе пәрдәләрдән су агып торды. Мин пәрдәләр астына өйдәге бөтен кәстрүл һәм табакларны куеп бетердем. Аннан идәнгә чәйнекне, өч шешәне, барлык чокыр-чынаякларны куеп бетердем. Ләкин аш-су бүлмәсе барыбер су белән тулды. Әни бик канәгать иде.

— Син пәрдәләрне искиткеч оста юдың! – диде әни, аягына галош кигән килеш аш-су бүлмәсе буйлап йөреп. — Мин сине, мондый сәләтле икәнеңне белми дә идем. Иртәгә ашъяулык юарсың….

Ирина Пивоварова "Сочинение"

Однажды нам велели написать в классе сочинение на тему «Я помогаю маме». Я взяла ручку и стала писать:

«Я всегда помогаю маме. Я подметаю пол и мою посуду. Иногда я стираю носовые платки».

Больше я не знала, что писать. Я посмотрела на Люську. Она так и строчила в тетрадке.

Тут я вспомнила, что один раз постирала свои чулки, и написала:

«Ещё я стираю чулки и носки».

Больше я уж совсем не знала, что писать. Но нельзя же сдавать такое короткое сочинение!

Тогда я приписала:

«Ещё я стираю майки, рубашки и трусы».

Я посмотрела вокруг. Все писали и писали. Интересно, о чём пишут? Можно подумать, что они с утра до ночи помогают маме!

А урок всё не кончался. И мне пришлось продолжать.

«Ещё я стираю платья, своё и мамино, салфетки и покрывало».

А урок всё не кончался и не кончался. И я написала:

«А ещё я люблю стирать занавески и скатерти».

И тут наконец зазвенел звонок!

…Мне поставили «пять». Учительница читала моё сочинение вслух. Она сказала, что моё сочинение ей понравилось больше всех. И что она прочтёт его на родительском собрании.

Я очень просила маму не ходить на родительское собрание. Я сказала, что у меня болит горло. Но мама велела папе дать мне горячего молока с мёдом и ушла в школу.

Наутро за завтраком состоялся такой разговор.

Мама: А ты знаешь, Сёма, оказывается, наша дочь замечательно пишет сочинения!

Папа: Меня это не удивляет. Сочинять она всегда умела здорово.

Мама: Нет, в самом деле! Я не шучу, Вера Евстигнеевна её хвалит. Её очень порадовало, что наша дочь любит стирать занавески и скатерти.

Папа: Что-о?!

Мама: Правда, Сёма, это прекрасно? — Обращаясь ко мне: — Почему же ты мне раньше никогда в этом не признавалась?

— А я стеснялась, — сказала я. — Я думала, ты мне не разрешишь.

— Ну, что ты! — сказала мама. — Не стесняйся, пожалуйста! Сегодня же постирай наши занавески. Вот хорошо, что мне не придётся тащить их в прачечную!

Я вытаращила глаза. Занавески были огромные. Десять раз я могла в них завернуться! Но отступать было поздно.

Я мылила занавески по кусочкам. Пока я намыливала один кусочек, другой совсем размыливался. Я просто измучилась с этими кусочками! Потом я по кусочкам полоскала занавески в ванной. Когда я кончала выжимать один кусочек, в него снова заливалась вода из соседних кусочков.

Потом я залезла на табуретку и стала вешать занавески на верёвку.

Ну, это было хуже всего! Пока я натягивала на верёвку один кусок занавески, другой сваливался на пол. И в конце концов вся занавеска упала на пол, а я упала на неё с табуретки.

Я стала совсем мокрая — хоть выжимай.

Занавеску пришлось снова тащить в ванную. Зато пол на кухне заблестел как новенький.

Целый день из занавесок лилась вода.

Я поставила под занавески все кастрюли и сковородки, какие у нас были. Потом поставила на пол чайник, три бутылки и все чашки с блюдцами. Но вода всё равно заливала кухню.

Как ни странно, мама осталась довольна.

— Ты замечательно выстирала занавески! — сказала мама, расхаживая по кухне в галошах. — Я и не знала, что ты такая способная! Завтра ты будешь стирать скатерть…